Nog drie maanden aan het werk.
Vanaf vandaag mag ik dan ook stiekem een beetje beginnen aftellen naar vrijdag 26 augustus, mijn laatste effectieve werkdag. Afscheid nemen van de Belgische transportsector.
Nooit gedacht dat ik daar in zou belanden, in die mannenwereld van vrachtwagens en heftrucks. Transportbedrijven helpen met subsidies, bruggen slaan tussen aspirant-chauffeurs en de transportwereld, promo-activiteiten coördineren als poging om dat hardnekkige imago van beroepschauffeur te verbeteren. Ik laat het binnenkort over aan een nieuwe consulent. Nu nog even de tijd om er uitgebreid afscheid van te nemen. Van de leuke, interessante maar ook de net iets minder plezante opdrachten, taken en verplichtingen.
Een laatste keer toekijken hoe een 16 jarige vrachtwagenchauffeur in spe zenuwachtig een camion-remorque af- en aankoppelt. Een laatste keer een infosessie organiseren voor werkgevers met het Siegfried and the three ladies-clubje. Een laatste keer op zaterdag een geanimeerde peterschapsopleiding aan ervaren chauffeurs geven. Een laatste keer een bedrijfsbezoek doen in een West-Vlaamse bedrijf met vier chauffeurs, aan de keukentafel, met een bierglas kraantjeswater, al dan niet zittend op de stoel vol haar van de hond. Een laatste keer leerkrachten gratis educatief materiaal aanreiken, want “’t is voor niet”, dat horen ze graag in het onderwijs. Een laatste keer vloeken op kafkaiaanse toestanden met overheden en diens subsidiemaatregelen. Een laatste keer in de file staan naar Brussel, uren langer onderweg dan gepland. Een laatste keer aanschuiven op de Charles Quint richting Koekelberg. Een laatste keer tijdig in Brussel geraken, maar je niet meer kunt herinneren dat je al langs het tankstation van Wetteren gepasseerd bent, omdat je eigenlijk nog half aan het slapen was, zo vroeg stond je op. Om de file te vermijden. Een laatste keer met alle collega’s aanwezig op de bureau, door elkaar kwetterend, om ter luidst en dan de transporteur aan de lijn niet meer kunnen verstaan. Een laatste keer aanhoren hoe de collega’s zich amuseren door mijn West-Vlaamse tongval na te apen, “dàg é”. Een laatste keer zeggen dat alle vrachtwagens die je op E17 ziet rijden, persoonlijk kent. Alle, of op zijn minst de patron al eens gesproken hebt. Of dat je toch zeker de naam van de firma herkent “’t is één van de mijne”. Of toch één die er op trekt. Een laatste keer ’s morgens vroeg meerijden met een chauffeur om de competenties van zijn transportniche in kaart te brengen. Een laatste keer zelf eens achter het stuur kruipen. En dan filmpjes nemen. En op Facebook zetten. Gewoon omdat het kan. Stiekem trots zijn dat je ook een beetje truckchauffeur mag zijn.